خوب من، نوشتن برای من فراموش کردن است. فراموش کردن دردها و رنج ها و ناملایماتی که می برم. نوشتن نوعی تخلیه است وقتی که می نویسی یک نفر دیگر هستی و وقتی یک نفر دیگر می شوی کسی می شوی که می خواهی. انگار تمام آرمان هایت را از این کلمات طلب می نمایی. همه ی حقوق پایمال گشته ات را از زندگی، درون الفبا جستجو می کنی. این باری که بر دوش توست بر دوش نوشته هایت رها می کنی. نوشتن نوعی هم بستری ست. درست همان لحظه ی وصف ناپذیر یک لذت وقتی که با هر حرف با باکره ای هم آغوش می شوی و با هر جمله، دنیایی را آبستن احساسی برخاسته از درونت می نمایی.
